Layer 2 w krypto: jak działają rollupy, ZK a optimistic rollupy, bloby (EIP-4844), etapy L2BEAT, największe L2 oraz ryzyka sekwencerów i mostów.

Layer 2 (L2) w krypto to odrębna sieć, która wykonuje transakcje poza główną blockchainem, czyli warstwą 1 (L1), a następnie publikuje wyniki z powrotem w tej sieci, aby L1 mogła je zabezpieczyć. Najbardziej znane rozwiązania layer 2 to rollupy zbudowane na Ethereum: łączą tysiące transakcji, wykonują je tanio i publikują w Ethereum skompresowane dane wraz z dowodem lub deklaracją. Dwie główne rodziny to optimistic rollupy, które zakładają poprawność paczek, dopóki ktoś nie udowodni oszustwa, oraz ZK rollupy, które dowodzą poprawności każdej paczki za pomocą dowodu ważności.
Ten przewodnik wyjaśnia, jak działają rollupy, czym różnią się optimistic rollupy od ZK rollupów, co zmieniły bloby, jak odczytywać etapy L2BEAT, które L2 przechowują obecnie najwięcej wartości oraz jakie ryzyka wiążą się z sekwencerami i mostami. Omawia też sieci takie jak Sui i MultiversX, które skalują się na warstwie bazowej.
Layer 1 to blockchain, który sam rozlicza swoje transakcje i zabezpiecza się własnymi walidatorami: Ethereum, Bitcoin, Sui i MultiversX to sieci L1. Layer 2 działa ponad L1 i korzysta z jej bezpieczeństwa w najważniejszych kwestiach: kolejności danych, poprawności stanu i możliwości wypłaty środków.
Sieci L2 istnieją z powodu kosztów. Każdy węzeł Ethereum ponownie wykonuje każdą transakcję, więc miejsce w bloku jest ograniczone, a opłaty rosną przy skokach popytu. Nasz przewodnik po opłatach gas wyjaśnia ten mechanizm aukcji. Rollup przenosi wykonanie gdzie indziej i wymaga od Ethereum jedynie przechowania danych oraz sprawdzenia dowodu lub sporu, co kosztuje znacznie mniej w przeliczeniu na transakcję.
| Layer 1 | Layer 2 (rollup) | |
|---|---|---|
| Bezpieczeństwo | Własny zestaw walidatorów | Dziedziczone po L1, plus własne kontrakty i zarządzanie rollupa |
| Kto ustala kolejność transakcji | Walidatorzy, w drodze konsensusu | Zwykle jeden operator, czyli sekwencer |
| Dane | Przechowywane przez własne węzły | Publikowane w L1 (lub, w przypadku validiumów, gdzie indziej) |
| Wypłaty do L1 | Nie dotyczy | Przez kanoniczny most, czasem z opóźnieniem |
| Przykłady | Ethereum, Sui, MultiversX | Base, Arbitrum One, OP Mainnet, Starknet |
„Dziedziczone bezpieczeństwo” ma swoje granice. Rollup jest tak bezpieczny, jak jego smart kontrakty, system dowodów i podmiot, który może aktualizować te kontrakty, i właśnie dlatego istnieją opisane niżej etapy L2BEAT.
Każdy rollup działa według tej samej podstawowej pętli:
To krok 3 sprawia, że coś jest rollupem. Jeśli dane znajdują się w osobnym komitecie lub sieci, L2BEAT klasyfikuje projekt jako validium (ZK) lub optimium (optimistic), co oznacza rezygnację z części bezpieczeństwa na rzecz niższych kosztów.
Optimistic rollup zakłada, że każda paczka jest poprawna. Każdy, kto obserwuje sieć, może zakwestionować paczkę za pomocą dowodu oszustwa (fraud proof); jeśli zakwestionowanie się powiedzie, błędny stan zostaje cofnięty, a kaucja nieuczciwej strony zostaje skonfiskowana (slashing). Aby dać obserwatorom czas, wypłaty do Ethereum czekają na upływ okresu kwestionowania. Ethereum.org podaje, że użytkownicy „muszą poczekać na upływ tygodniowego okresu kwestionowania, zanim wypłacą środki z powrotem do Ethereum” (źródło). Mosty zewnętrzne i dostawcy płynności udostępnią środki wcześniej, za opłatą.
Base, Arbitrum One i OP Mainnet to optimistic rollupy. Ich dużą zaletą jest to, że uruchamiają Ethereum Virtual Machine niemal bez zmian, więc kontrakty i narzędzia łatwo się przenoszą.
ZK rollup dołącza do każdej paczki dowód ważności (validity proof) (SNARK lub STARK), a kontrakt w Ethereum akceptuje nowy stan tylko wtedy, gdy dowód jest poprawny. Według ethereum.org po zweryfikowaniu dowodu przenoszenie środków z ZK rollupa do Ethereum nie wiąże się z opóźnieniami związanymi z okresem kwestionowania. Koszty leżą gdzie indziej: generowanie dowodów jest obliczeniowo wymagające, weryfikacja jednego dowodu w sieci głównej kosztuje około 500 000 gas, a dowodzenie ogólnego wykonania EVM („zkEVM”) jest trudniejsze niż dowodzenie prostych przelewów.
Przykładami są Starknet, ZKsync Era, Linea i Scroll, wszystkie sklasyfikowane przez L2BEAT jako ZK rollupy. Część „zero-knowledge” dotyczy zwięzłych dowodów, a nie prywatności: większość ZK rollupów publikuje dane transakcji jawnie.
Dla większości rollupów największym kosztem była kiedyś publikacja danych w Ethereum. Zmieniła to aktualizacja Dencun, uruchomiona 13 marca 2024 roku w epoce 269568 (Ethereum Foundation). Dencun wprowadził proto-danksharding, czyli EIP-4844, który dodał „bloby”: porcje danych z własnym rynkiem opłat, usuwane po około 18 dniach. Rollupy potrzebują dostępności danych tylko na tyle długo, aby każdy mógł sprawdzić lub odtworzyć stan, więc tymczasowe przechowywanie wystarcza i jest znacznie tańsze niż trwałe calldata.
Od tego czasu pojemność blobów zwiększano:
Więcej miejsca na bloby zasadniczo oznacza tańsze transakcje na L2, choć opłaty w danym dniu zależą od popytu.
Wiele rollupów wystartowało z „kółkami treningowymi”: operatorem lub multisigiem, który może natychmiast aktualizować kontrakty lub nadpisywać dowody. Ramy etapów L2BEAT oceniają, w jakim stopniu każdy projekt je usunął:
Na dzień 17 października 2026 roku L2BEAT przypisał etap 67 projektom layer 2: 57 było na etapie 0, sześć na etapie 1, a cztery na etapie 2. Cztery projekty na etapie 2 przechowywały niemal zerową wartość. Przed ulokowaniem dużych kwot na dowolnym L2 warto sprawdzić jego etap.
L2BEAT mierzy całkowitą zabezpieczoną wartość (TVS, total value secured): aktywa przeniesione przez kanoniczny most, aktywa przeniesione przez mosty zewnętrzne oraz tokeny wyemitowane natywnie na L2. Największe rollupy Ethereum na dzień 17 października 2026 roku według L2BEAT:
Największymi ZK rollupami były Mantle (około 1,3 mld USD) i Lighter (około 1,1 mld USD), oba na etapie 0; Starknet, z około 0,57 mld USD, był największym ZK rollupem na etapie 1. L2BEAT wymienia też w osobnych kategoriach projekty, które według jego definicji nie są rollupami, takie jak Polygon PoS, więc rankingi zależą od tego, którą listę się czyta.
Zmieniły się również nastroje wokół L2. 3 lutego 2026 roku Vitalik Buterin napisał na X, że „pierwotna wizja L2 i ich roli w Ethereum straciła sens i potrzebujemy nowej drogi”, wskazując na powolne postępy decentralizacji oraz warstwę bazową, która obecnie się skaluje i utrzymuje niskie opłaty (The Defiant). Zasugerował, aby L2 skupiły się na czymś więcej niż samo skalowanie, na przykład na prywatności i funkcjach specyficznych dla aplikacji. Kompromisy stojące za tą debatą omawia nasz przewodnik po trylemacie blockchaina.
Główne L2, takie jak Base, opierają się na sekwencerze prowadzonym przez jednego operatora. Może on zmieniać kolejność transakcji (źródło MEV), opóźniać je lub zatrzymać. 5 sierpnia 2025 roku Base wstrzymał produkcję bloków na 33 minuty po nieudanym przekazaniu sekwencera, co wstrzymało również wpłaty i wypłaty (The Block). Dobre projekty pozwalają użytkownikom wymusić transakcję przez L1, jeśli sekwencer cenzuruje lub ulegnie awarii: L2BEAT wskazuje „self sequence” dla Base, Arbitrum One i OP Mainnet, z opóźnieniem do 12 godzin w przypadku Base.
W systemie na etapie 0 ten, kto kontroluje kontrakty rollupa w Ethereum, może zmienić zasady, w tym sposób działania wypłat. Właśnie to ryzyko mierzą ramy etapów.
Kanoniczny most to własny kontrakt rollupa w Ethereum i to on niesie bezpieczeństwo rollupa. Mosty zewnętrzne, które szybko przenoszą aktywa między L2 lub poza nie, to odrębne systemy z własnymi walidatorami lub płynnością, a mosty często padały ofiarą dużych włamań. Ich rodzaje omawia nasz przewodnik po mostach krypto.
Rollupy są odpowiedzią Ethereum na problem skalowania. Inne sieci L1 skalują się na warstwie bazowej, więc nie ma osobnej sieci, sekwencera ani mostu, którym trzeba ufać.
Żadne z tych podejść nie jest pozbawione kosztów: sharding sprawia, że wywołania między shardami są asynchroniczne, a sieci L1 o wysokiej przepustowości wymagają mocniejszego sprzętu walidatorów.
JewelSwap działa na sieciach L1, a nie L2: liquid staking (JWLSUI, JWLEGLD, JWLXRD) na Sui, MultiversX i Radix oraz farmy na Sui zbudowane na Scallop i Cetus. Korzystanie z niego nie wiąże się z oknem wypłat rollupa, ale nadal obowiązują zwykłe ryzyka smart kontraktów i rynku.
Layer 2 to sieć, która wykonuje transakcje poza główną blockchainem i publikuje w niej dane oraz wyniki, dzięki czemu sieć główna je zabezpiecza. Najbardziej znane layer 2 to rollupy na Ethereum, takie jak Base, Arbitrum One i OP Mainnet.
Optimistic rollup zakłada, że paczki są poprawne, i pozwala każdemu zakwestionować je dowodem oszustwa w okresie kwestionowania trwającym około tygodnia. ZK rollup przesyła dowód ważności z każdą paczką, więc Ethereum sprawdza poprawność z góry, a wypłaty nie czekają na okno kwestionowania.
Opóźnienie daje każdemu obserwatorowi sieci czas na przesłanie dowodu oszustwa wobec nieprawidłowej paczki, zanim środki opuszczą rollup. Mosty zewnętrzne mogą wypłacić środki wcześniej za opłatą, ale wtedy polega się na danym moście.
EIP-4844, aktywowany w aktualizacji Dencun 13 marca 2024 roku, dodał bloby: tymczasową przestrzeń na dane z własnym rynkiem opłat, usuwaną po około 18 dniach. Rollupy publikują dane w blobach zamiast w trwałym calldata, co znacznie obniżyło koszt transakcji na L2.
Na dzień 17 października 2026 roku największym layer 2 na Ethereum pod względem całkowitej zabezpieczonej wartości w L2BEAT był Base z około 15,4 mld USD, przed Arbitrum One z około 10,4 mld USD i OP Mainnet z około 2,0 mld USD.
Są tak bezpieczne, jak ich system dowodów, kontrola nad aktualizacjami i konfiguracja sekwencera. Warto sprawdzić etap projektu w L2BEAT: w październiku 2026 roku większość była nadal na etapie 0, co oznacza, że operatorzy mogli nadpisać zasady.
Ten artykuł ma charakter edukacyjny i nie stanowi porady finansowej. Dane według stanu na 17 października 2026 roku pochodzą z L2BEAT, Ethereum Foundation, ethereum.org oraz dokumentacji MultiversX i Sui i często się zmieniają; źródła podlinkowano w całym tekście.